vrijdag 30 januari 2026

Luisteravond 140 ~ Januari 2026

De avond werd rustig begonnen met Migratory van Masayoshi Fujita.
Ik zag de man onlangs aan het werk tijdens een Ruiskamer concert in Gent.
Fujita ruilde zes jaar geleden het broeierige Berlijn in voor een nieuwe woon- en werkplek in de bergen langs de kust van Kami-cho, Hyōgo in thuisland Japan.
Te midden van de natuur werd Migratory geboren, een album waarop de componist en producer het verleden en toekomst van de marimba en vibrafoon verkent, dit in dialoog met synths en verschillende gasten (o.a. Hatis Noit). 
 
Masayoshi Fujita op Ruiskamer 30/10/2025
De titel verwijst naar de migratie van trekvogels, die altijd ergens onderweg zijn tussen Afrika, Zuidoost Azië en Japan. 
Fujita maakte het album dan ook als soundtrack bij hun lange reis.
Hij stelde zich voor hoe zij die muziek van bovenaf zouden horen. 
Het resultaat is een betoverend amalgaam van klanken.
De grenzen tussen de genres worden even vaag als die van de landen waarboven de vogels vliegen. 
Migratory is een gelaagd én geslaagd ambient-album, met invloeden uit jazz, elektronica en Japans minimalisme, de cd werd deze avond grotendeels beluisterd.
De muziek vervlakt op geen enkel moment tot geluidsbehang en is hier te beluisteren en/of aan te kopen:
Enkele recensies:

Ann Everton ©Patsker Omaer Beguin - Gonzo circus
Ik ging verder met Darsombra, in 2019 zag ik dit Amerikaanse duo aan het werk op een bijzondere
locatie in Antwerpen. Een verslag van die concertavond te lezen op Gonzo circus:
https://www.gonzocircus.com/recensies/drones-de-buren-denken-dat-we-stofzuigen 
Darsombra bestaat uit Brian Daniloski (gitaar, vocalen en effecten) en Ann Everton (synthesizer, vocalen, gong en visuals).
In oktober 2025 sloeg het noodlot toe en is Ann tragisch om het leven gekomen bij een auto-ongeluk op weg naar Canada.😔
 
Dumesday Book, hun album uit 2023 lag de vorige luisteravond reeds klaar maar het is er toen niet van gekomen.
https://www.discogs.com/master/3465923-Darsombra-Dumesday-Book
Deze avond dus wel en er werd zeker de helft van de cd gespeeld, het is een
geweldig psychedelisch album dat hier helemaal te beluisteren is:
https://darsombra.bandcamp.com/album/dumesday-book
Een recensie door Patsker Omaer Beguin voor Echoes and Dust:
https://echoesanddust.com/2023/08/darsombra-dumesday-book/
Meer van dit wonderbaarlijke duo is te zien op hun YouTube kanaal:
https://www.youtube.com/@Darsombra
Een paar weken geleden werd er nog een nieuwe video geplaatst:
 
Ik ging verder met het compilatie-conceptalbum The Eraserhead. Music Inspired by the Film of David Lynch.
De muziek is geïnspireerd op de film Eraserhead van David Lynch uit 1977.
Het was tenslotte een jaar geleden dat Lynch overleed.
Op de luisteravond toen was er veel muziek uit zijn films en andere projecten te horen én... een tafel vol vegan donuts:
https://luisterpost.blogspot.com/2025/01/
Het is een knappe compilatie geworden, onder andere Oubys staat erop, we beluisterden de eerste zes tracks.
 
Ik kocht mijn exemplaar vorige zomer, inmiddels is het album fysiek uitverkocht... Gelukkig ook digitaal verkrijgbaar:
https://unexplainedsoundsgroup.bandcamp.com/album/the-eraserhead-music-inspired-by-the-film-of-david-lynch
Uitgebracht op het Italiaanse Unexplained Sounds Group van Raffaele Pezzella aka Sonologyst die ook met een track op het album staat.
Helemaal akkoord met Patrick Bruneel die een recensie schreef voor Luminous Dash:
https://luminousdash.be/internationaal/the-eraserhead-music-inspired-by-the-film-of-david-lynch-unexplained-sounds/
 
Patsker vond er The Genesis of Light van Gnaw Their Tongues goed bij aansluiten.
Dit is het misantropische black metal-drone project van de Fries Maurice De Jong.
De muziek werd reeds in 2008 gecomponeerd, bleef 16 jaar op de plank liggen om in 2024 te worden afgewerkt en uit te brengen op het Belgische Consouling Sounds.
Ik weet niet meer als we kant A of A speelden, dat het geen lieflijke deuntjes waren wist ik wel nog...volgens Zware Metalen: 
"Atmosferische dark ambient en drones die mikken op het brengen van een melancholische donkerheid. De plaat start ook al meteen op aparte wijze met dissonante orgelklanken en een psychedelische laag die je mee de diepte intrekt. Later op deze openingstrack wordt de aangebrachte donkere wolk bij momenten even wat epischer. Track twee dreunt voort de diepte in om bij de derde track wat ruimte te geven voor rustgevende ambient, die gaandeweg weer in dreiging toe zal nemen. Hetzelfde geldt voor de vierde track, waarin dan uiteindelijk toch nog wat rauwe black metal verweven wordt in de donkere dronewolk die The Genesis of Light beheerst."
Voor als de schoonmoeder buiten moet worden gewerkt:
Tot slot nog een recensie: 
Patsker deed aan wine-pairing door een flesje Heimann Bikavér 2019 Szekszárd (Kékfrankos-Blaufränkisch, Cabernet Franc, Merlot, Sagrantino, Kadarka) uit te schenken voor de liefhebbers. 
 
Beatrijs moest, net als ons, drie jaar geleden afscheid nemen van de stoffelijke versie van de geweldige Joost Carpentier.
Het was een verrassing toen ze ons kwam vergezellen op deze luisteravond waar ik uiteraard muziek had klaar gezet van onze overleden vriend.
Ik liet muziek horen van Jovica Storer uit de 2-CD There Is Only One uit 2002.
Staat niet online maar veel andere muziek van de man staat wel op Bandcamp. 
Zoals Mantra dat eind vorig jaar werd uitgebracht, muziek uit 2003 die werd teruggevonden op een harde schijf.
Pieter Gyselinck (Lounasan, Music For Installations en samen met Joost in Cycles Of Moebius) poetste de plaat, euh, de opnames op, en bracht ze digitaal uit op de Jovica Storer Bandcamp pagina, niet als deel van de serie From the Vault waar Joost voor zijn heengaan mee bezig was, maar het had perfect in die reeks gepast.
Een recensie door Patsker Omaer Beguin voor Luminous Dash:
Op 23 juli vorig jaar werd er op Radio Vandewalle in Roeselare een twee uur durend eerbetoon uitgezonden, een initiatief van Joost zijn radiocollega Frank Desmet.  
Ik was aanwezig bij die uitzending, samen met Beatrijs en vrienden van Joost luisterden we naar een overzicht van zijn muzikale carrière.
Iemand van de vrienden had zijn gevoelens over Joost's heengaan in een prachtig schilderij gevat, dit werk prijkt op de hoes van Mantra.
 
Pieter Gyselinck bracht eerder ook het compilatiealbum: Between the Stars and Comets (Remembering Joost) uit, 40 tracks met werk van Joost, zowel solowerk als de vele samenwerkingen.
Op die manier blijft onze overleden makker op een zekere manier verder leven, én...er ligt zo te horen nog muziek in de kluis om later te worden uitgebracht.
Als het zover is komt dit zeker aan bod op de luisteravonden en op deze blog. 
Joost stuurde ons vanuit de kosmische eeuwigheid een teken dat het goed was, toen Carl even naar buiten ging manifesteerde zich boven The Blue Room een magnifiek Noorderlicht!
Nooit eerder gezien hier. 

Ik vervolgde met Emo Inhaler, de nieuwe plaat van Roman Hiele, de in Brussel gevestigde muzikant en componist. 
Hiele verkent graag de grenzen tussen improvisatie en elektronische compositie. Zijn muziek ontvouwt zich als een levend systeem van verschuivende harmonieën, gefragmenteerde ritmes en onverwachte wendingen...
Zo staat het toch op de Bandcamp pagina. Nu je daar toch bent, luister eens naar de muziek want die is heel knap!
Een fascinerende, blijvend boeiende plaat dat werd uitgebracht op het Belgische kwaliteitslabel Stroom.
Het album zit vol contrasten die de ene keer botsen en dan weer vervloeien.
Een droomlandschap waarin donkere, bijna onheilspellende klanken worden afgewisseld met lichte maar ongrijpbare stukken.
Hiele bevestigd met deze plaat zijn positie als één van Belgiës meest eigenzinnige en avontuurlijke stemmen binnen de hedendaagse elektronische en experimentele muziekscene. 
Voor Emo Inhaler liet Roman Hiele zich omringen met schoon volk als Indrė Jurgelevičiūtė, Joachim Badenhorst en Clodagh Kinsella.
Precies zes jaar geleden kwam Hiele hier ook eens vinyl gewijs binnen:
 
Patsker sloot aan met Baljuw, het improvisatieproject van de twee Gentse jazzmuzikanten Matthias Dewilde (Duke Jamal, Nagløed, Matterhorn Well, Wave a Way) en Nicolas Van Belle (Suura, Erem, Belle//Maris, Yarès, Ever Present, Sarcastic Fringehead).
Het duo bracht onlangs het intrigerende Dinsterwerk uit.
 
De heren kennen elkaar reeds lang en zijn vrienden, toch duurde het tot 2023 tot ze samen speelden, gestimuleerd door een gedeelde interesse in geluid, textuur en transformatie.
Een reeks improvisatiesessies en enkele smaakvolle optredens volgden, wat de honger naar meer alleen maar stimuleerde. Langzaam groeide het idee om de energie en opwinding van die jams te vertalen in een album.
Dinsterwenk is het resultaat van verschillende intense opnamesessies waarin het duo hun palet aan geluiden verdiepte en de muziek, laag na laag, zorgvuldig opbouwde tot een intieme bedwelmende reis, aarzelend tussen jazz, folk, ambient en warme elektronica.
Uitgebracht door Icarus Records in samenwerking met Consouling Sounds en hier digitaal/CD te koop en/of te beluisteren:
Volgens Patsker van Luminous Dash:
"Dinsterwenk is een rustig luisteravontuur vol kabbelende resonanties en droomachtige sferen, waarin het verbeeldingsvermogen van de luisteraar subtiel wordt geprikkeld. 
De soundtrack werd minimaal bewerkt om het tijdloze moment van de improvisatiecreatie te benadrukken. 
Met Dinsterwenk bezorgt Baljuw ons een klankinjectie die zowel ontroert als verstilt, en opvallend toegankelijk blijft zonder ooit in de muzakcategorie te vervallen. 
Voor de speurneuzen die deze intrigerende release willen doorgronden, verklappen we graag dat zowel de albumtitel als de tracknamen anagrammen zijn.  
Dinsterwenk is zalig mysterieus — met een gratis mindfuck erbovenop."
En een recensie op Gonzo circus van hun concert in Gent, die Patsker is echt overal...
 
Ik vervolgde met Alex Somers, de Alex van Jónsi & Alex.
Hij werkte samen met Sigur Rós, schreef soundtracks voor o.a. Black Mirror, de docu Audrey (die onlangs nog te zien was op Canvas), en bracht enkele prachtige solo albums uit waaronder Siblings I en II uit 2021.
Eind 2025 verscheen In a Freezer With the London Contemporary Orchestra, en je mag de titel letterlijk opnemen.
Het album is opgenomen in een verlaten industriële vriescel in Londen in juli 2019 en heeft een nagalmtijd van 12,4 seconden, wat zorgt voor een prachtig en ruimtelijk geluid.  
Onder leiding van Robert Ames voegt het London Contemporary Orchestra een vleugje grandeur toe aan de minimalistische opname.
Jim O'Rourke zorgde voor de mix en het album werd uitgebracht op Bandcamp Friday op 5 december bij Krúnk, het label van Sigur Rós.
In A Freezer is geperst op ondoorzichtig wit bio-vinyl, met artwork ontworpen door Somers' vaste samenwerkingspartner Scott Alario, en is een must-have voor verzamelaars van hedendaagse klassieke en ambient soundscapes.
 
Peter zei dat het hem deed denken aan The Sinking of the Titanic van Gavin Bryars.
Dan weet je dat het goed is... 
De inlay van de LP is bedrukt met witte letters op een nog wittere achtergrond, ik vermoedde dat de letters beter zichtbaar zouden zijn na deze in de diepvries te leggen maar dit blijkt niet zo te zijn.
Op zijn Bandcamp pagina staat te lezen: Music Maker 🐚👂🏽Animal Squeezer 👾 Plant Lover 🌱Zijn Wikipedia leert ons dat hij sinds 2004 vegan is, sinds 2007 zelfs raw vegan...
En ik was al fan...
 
Patsker haalde er opnieuw Matthias Dewilde bij, hij maakt ook deel uit van Nagløed, die brachten in 2019 hun enige full album, Nowhere uit.
Het Gentse trio strikte voor Nowhere de Noorse trompettist Arve Henriksen, hij tilt de plaat overduidelijk naar een hoger niveau, luister maar naar het prachtige Pompon.
Nowhere is een muzikale ontdekkingstocht die jazz, elektronica en pop moeiteloos met elkaar verbindt, er is zelfs even drum and bass te horen.
Met hun unieke bezetting: gitaar, drums, Rhodes en elektronica, wisselt Nagløed rustige composities af met strakke grooves, vocals en soulvolle akkoorden.
Het levert een mix van genres op en mede door de zang van Dillian Fevry slaagt de band erin een eigen geluid te creëren.
Een knappe plaat voor de muzikale meerwaardezoeker, voor velen valt deze plaat wellicht tussen wal en schip. 
Nog steeds niet uitverkocht:
 
Ben Van Houdt is een Belgische muzikant die sinds 2015 solowerk uitbrengt als SITKA. 
 
Zijn recente werk leunt op de schoonheid van imperfectie en rauwe emotie met behulp van strijkgitaar, oscillatoren, versleten cassettebandjes en kreupele geluidsconstructies om minimalistische, introspectieve soundscapes te creëren die geworteld zijn in melancholie. 
Zo staat het op zijn Bandcamp pagina en het klopt echt wel. 
Patsker liet ons kennis maken met zijn recentste worp, Bone Flower, die is nog niet uit maar wij konden die nu reeds beluisteren.
Het is een album geworden met een bijzondere ontstaansgeschiedenis.
Toen er bij Van Houdt een bottumor werd vastgesteld in zijn hand dacht hij nooit meer te kunnen spelen, of in ieder geval niet op dezelfde manier. 
In deze uiterst kwetsbare ruimte werd hij getroffen door het beeld van zijn vinger die zichzelf verteerde en bloeide als een bloem des doods.
Het is een mooie bloem geworden, nog twee weken geduld tot die helemaal open bloeit op 13 februari:
Uitgevoerd en opgenomen op 1/4 inch tape in de periode 2023-2025 met behulp van strijkgitaar, oscillatoren, tapemachines, reel-to-reel-recorders, voorversterkers en effecten. 
De mastering was in handen van Rafael Anton Irisarri.
 
Peter ging naar de platenbeurs en raakte in Atemnot, toch in die van Hardy Kukuk.
Hij kocht de plaat op basis van de hoes, vaak een indicator wat je kan verwachten. En het was een geslaagde gok!
De plaat dateert uit 1981 en werd in 1992 uitgebracht op cd met extra tracks.
Atemnot was het debuut van Kukuk en past helemaal in de Berlin School traditie.
In 1981 waren er echter velen hem voorgegaan, doch neemt dit niet weg dat het een fantastisch album is en zeker de stempel 'klassieker in het genre' verdiend.
We horen de typisch voor dit genre, lange elektronische synthesizer-stukken met ambient-achtige texturen, repetitieve sequencer-patronen en begeleidende effecten van elektrisch vervormde gitaren en percussie-elementen.
Klaus Schulze en Richard Pinhas zijn nooit ver weg...
Begrijpelijk dat Peter was getriggerd door de hoes want die is prachtig, en de muziek gelukkig ook! 
Een echte cultplaat binnen het experimentele, elektronische muziek en Berlin School segment.
Bij het schrijven van dit verslag heb ik het hele album beluisterd, echt een straffe plaat.
De 1992 versie staat integraal op YouTube: 
 
Voor de klassieker eraan kwam legde Peter de naald op Cosmos van de in Spanje wonende Mexicaan Fernando Corona aka Murcof.
Een meesterwerk uit 2007 waar hij voor het eerst afwijkt van zijn eerder glitch gericht werk en een meer avontuurlijke richting uitging én er tegelijk in slaagde het geheel beluisterbaar en sfeervol te houden.
Cosmos bestaat bijna volledig uit opnames van klassieke instrumenten.  
Het levert een indrukwekkende luisterervaring op, we hoorde de remaster uit 2022.
Integraal op Bandcamp:
Recensies op Resident Advisor: https://nl.ra.co/reviews/4842 en Kinda Muzik die Fernando Corona een liefdevolle geluidssadist noemt:
https://www.kindamuzik.net/recensie/murcof/cosmos/15982/ 

Er lag een klassieker klaar maar die ging terug de kast in want Carl deed meer dan naar het Noorderlicht kijken! Hij wist ons te melden dat de Amerikaanse jazz muzikant-multi-instrumentalist Ralph Towner op 85-jarige leeftijd was overleden. 
https://www.nytimes.com/2026/01/18/arts/ralph-towner-dead.html  
De man was één van de grote muzikanten in de contemporary jazz, waar het befaamde ECM label zo sterk in is en waarop heel wat muziek van de man werd uitgebracht.
Hier lees je dat er zelfs twee kraters op de maan naar composities van Towner zijn genoemd: https://www.jazzenzo.nl/?e=5650
Ik wilde Solstice laten horen, één van zijn bekendere albums.
 

Ik vond die niet meteen terug (ondertussen wel...), dus werd die afgespeeld op YouTube.
Hier een live concert uit 1975 waar een aantal nummers uit het album worden gespeeld, samen met de ECM grootheden Jan Garbarek, Eberhard Weber en Jon Christensen.
Wat een bezetting!
Ralph Towner had ook een band, Oregon. Hier zie je ze aan het werk tijdens een tV optreden, eveneens uit 1975:
Tot slot een interview uit 2023 naar aanleiding van zijn laatste album At First Light:
 
De 140e luisteravond zat erop, op naar de volgende op 16 maart!
In mei is er een thema avond waar uitsluitend muziek op cassette zal worden gespeeld.
 
Voor wie het nog niet deed, zet alvast 20 juni in de agenda voor de vierde editie van Zijspoor.
Op de affiche: The Next Commuter, Stratosphere, Umweltverschmutzung, Zool., BySenses en de supergroep Elementa, dit is een samenwerking van Ashtoreth, Chrysopa Occulta & Orryelle Defenestrate.
Om naar uit kijken! 
Hoe het vorig jaar lees je in dit verslag:
 
Antelias Musical Terveisiä

Bakerman   
Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 28 november 2025

Luisteravond 139 ~ November 2025

Buiten deed het weer met regen en wind zijn herfstig dingetje maar binnen was het aangenaam warm in The Blue Room, de perfecte setting voor een luisteravond, de 139e reeds. Deze keer ene met een rode draad erin geweven maar daarover later meer.
Tijdens REBOUND, de meest recente van Starlit Frequencies, gleden de luistermakkers één na één de gezellige zolderkamer binnen.
Iemand van de gang was bijna jarig en kraakte een flesje bubbels, sommigen hadden de platenbeurs 'The largest vinyl show on earth' in Den Bosch bezocht en hadden veel te vertellen en een cd te verloten.
 
REBOUND is het tweede fysieke album van Starlit Frequencies, een muziek/kunstenaarscollectief bestaande uit Belgische muzikanten die zich bewegen in de elektronische muziekscene, de bezetting wisselt, deze keer waren Johan De Paepe, Jan Buytaert, Koen Buytaert en Alain Kinet de improvisators van dienst.
Dit album is het distillaat van een dag improvisatie in het segment van de elektronische ambient muziek.
Zelf beschrijven ze het als volgt:  
"Ontstaan ​​uit urenlange sonische verkenning, verzamelt dit album de echo's van vluchtige harmonieën, verschuivende akkoorden en evoluerende texturen in acht geconcentreerde bewegingen – de "rebounds". 
Deze rebounds kabbelen als golven – wilde, ongetemde golven die tegen de ruige kusten van West-Frankrijk beuken. Ze wervelen als inkt in troebel water en doordrenken korrelig papier met spontane kleurexplosies. Het zijn woorden – Frans en Engels – die over het Kanaal stuiteren en zich verweven in gelaagde, tweetalige verhalen. Rebound-Rebond is niet zomaar een album; Het is een reis door geluid, herinnering en emotie."
 
Bovenstaande vat de muziek goed samen, en die wilde, ongetemde golven? Die kan je bekijken als je het album koopt.
Rebound-Rebond is een gelimiteerd tweetalig boekwerk met foto's en inkttekeningen van Alain Kinet en teksten van Philippe Wauman.
Toch wel heel wat anders dan een schijfje in een doosje, een hebbeding heet zoiets, hier te koop:
 
Het album zal ook te koop zijn in The Corridor, vrijdag 28/11 treedt Alain Kinet er op als Arbos, ook Onsturicheit staat op de affiche, een aan te raden avond vol elektronische muziek:
 
 
 
De rode draad in deze luisteravond is Dune Records Gent, de platenzaak van Marc "Dune" Van Peteghem. Eind dit jaar stopt Marc ermee na 32 jaar één van de meest eigenzinnige muziekwinkels van Gent (en ver erbuiten) te zijn geweest.  
Soms werden er op het achterkoerke concerten gegeven zoals 12 jaar geleden voor het 20-jarig bestaan.

 
De website met grappige foto's en uitspraken bestaat helaas niet meer. 
Hier geven ze een handige tip mee als je langs gaat:
 "Als je je bestelde materialen ophaalt, zorg er dan voor dat je genoeg tijd hebt. Bij ieder bezoek zal Marc namelijk een gesprek van een half uur met je aanknopen. Wat uiteraard helemaal niet erg is. Want op die manier kom je stukje bij beetje het intrigerende levensverhaal te weten van een van de meest fascinerende persoonlijkheden van Gent." 

Bovenstaande klopt helemaal, ik kan aanvullen dat Dune een zaak was met flexibele openingsuren, de openingsuren die op de deuren stonden hadden een hoge krimp- en rekbaarsheidsfactor.😀
Ik bracht ik er vele uren door, om bestellingen af te halen en te luisteren naar cd's die ik uitkoos uit de bakken én cd's die Marc mij probeerde "aan te smeren".
Soms lukte dit en een aantal van die aansmeersels liet ik deze avond horen, als eerbetoon aan een heel bijzondere platenzaak en zijn unieke uitbater.
Een groot deel van mijn collectie is door de handen van Marc gepasseerd.
 
Zoals Arkos (1) Rückkehr Der Kosmischen Kuriere van Radium, dit zijn Michael Neihs en Volker Jüngerich van Waveshape die in de jaren '90 een paar geweldige albums uitbrachten.
De heren hadden veel affiniteit met sciencefiction, in hun ogen zijn elektronische muziek, astronomie en sciencefiction op de een of andere manier met elkaar verbonden.
In een bekend fanzine van de Sci-Fi scene kondigden ze in 1997 de Arkos Comic Competition aan, een wedstrijd voor een stripverhaal dat bij het artwork van hun project Rückkehr Der Kosmischen Kuriere zou horen. 
Christiane Lieke leverde het beste ontwerp in, haar 6-pagina strip prijkt middenin het boekwerk dat bij het album hoort.
Er weerklinken kosmische en futuristische thema's, naast de meer dansbare nummers horen we ook meer atmosferische geluiden die een bijna filmische sfeer creëren.
 
Het was de bedoeling dat er een Arkos trilogie ging worden uitgebracht maar het bleef bij dit ene album.
Uitgebracht in 1998 toen we al jaren werden overspoeld werden door een overload aan steengoede elektronische muziek, zeker in het genre techno/trance/ambient.
Zo viel dit project wat tussen wal en schip, te trance en dansbaar voor de meeste Waveshape fans en de trance/techno scene zal deze muziek nooit bereikt hebben.
Het zou perfect in de catalogus gepast hebben van Pete Namlook's Fax +49-69/450464 label.
Meer dan de openingstrack Electric Nights kon ik online niet vinden: https://youtu.be/Radium-Electric Nights 
Het album is voor een mooi prijsje te koop via o.a. Cue Records, Groove Unlimited en Discogs.
Tot slot een interview met Michael Neihs en Volker Jüngerich.
 
Eyeman Reel's Bird Colony is ook eentje uit de Dune Records collectie in het segment: aansmeer.
 
Een Noorse productie van Tore Dimmestøl die zich voor dit album liet begeleiden met een aantal landgenoten zoals Erik Wøllo.
Het resultaat is een schitterend en tijdloos album, avontuurlijke chill-out muziek met elementen uit techno, world en jazz. 
Op Bird Colony worden rustige ambient stukken afgewisseld met avontuurlijke world/jazz passages, wat het tot een boeiende luisterervaring maakt.
Dertig jaar oud maar nog even mooi, een eclectisch en nooit vervelend album dat binnen dertig jaar nog zal beklijven.
De vergelijking met de band Japan werd even gemaakt en bij momenten gaat dit zeker op, ik hoor er ook Jon Hassel (met beats) in.
Het album werd op het Noorse label Origo Sound uitgebracht, Biosphere bracht er een aantal van zijn bekendere albums uit alsook de eerder vernoemde Erik Wøllo. 
Ik had graag een openbare luisterlink gedeeld maar ik vind het enkel op Apple Music: https://music.apple.com/us/album/bird-colony/289841246

Ik ging verder met Escape Tank, een geweldige ambient cd uit 1995.
 Escape Tank is eigenlijk SETI (Taylor Deupree & Savvas Ysatis aka Omicron) aangevuld met Dietrich Schoenemann.
 https://www.discogs.com/Escape-Tank-Escape-Tank/release/246997 
 Uitgebracht in 1995 op het kwaliteitslabel Instinct Ambient. 
 https://www.discogs.com/label/61-Instinct-Ambient
Drie tracks op dit album
Marc "decoreerde" de cd's soms met prullaria, zo bevat het cd-doosje van mijn Escape Tank een reeks gele houten bolletjes, past perfect bij het artwork.
Ik dacht eerst dat het echt bij de cd hoorde, tot er later wel meer rariteiten opdoken in Marc zijn cd-doosjes.😁 
 
Patsker was bijna jarig en vond dat het tijd was voor een flesje bubbels, dit in combinatie met een schijfje onversneden duisternis, van wine pairing weet de man alles...
Voor die duisternis zorgde Altum, een Britse dark ambient componist die vorige maand Kingdom of Radiant Darkness uitbracht op het Spaanse partylabel Ominous Sounds.
Slechts één track op dit album maar gelukkig een hele goeie, de lange soundscape bevat heel wat lichtere momenten, duister en spooky, met af en toe een auditieve lichtbundel, de muziek is heel verhalend, deze verbluffende sonische trip slorpt je helemaal op.
Het prachtige hoesontwerp werkt inspirerend en versterkt de muzikale belevenis.
Echt iets voor de lange winteravonden en zeker voor fans van sfeervolle dark ambient.
Kingdom of Radiant Darkness belichaamt het intrigerende idee van een plek of toestand waar tegengestelde krachten, zoals licht en schaduw, of goed en kwaad, niet gescheiden zijn, maar met elkaar verweven en van elkaar afhankelijk.
Het kostbaarste licht is het licht dat je bezoekt in je donkerste uur, een quote die hier wel van toepassing is, ook al duurt het album maar 40 minuten. 
Hier te ontdekken, fysiek of digitaal:
 
Richard Pinhas
Patsker had met Richard Pinhas en noise machine Merzbow (Masami Akita) twee muzikale zwaargewichten bij, in 2008 werkten ze samen op Keio Line.
De muziek van Merzbow is doorgaans moeilijk verteerbaar of beter gezegd: verdraagbaar, wat mij betreft toch, al heb ik er zeker waardering voor.
Met Richard Pinhas zijn muziek ben ik meer vertrouwd, zowel van zijn solowerk als met zijn band Heldon.
 
Keio Line is een geslaagde samenwerking, je hoort van beide heren de muzikale achtergrond maar nooit overstemmen ze elkaar.
Dit is ook de conclusie van Sea Of Tranquility. "Pinhas has made Merzbow more accessible outside the noise movement whilst Merzbow has, if possible, pushed Pinhas' existing boundaries even further beyond the horizon."
Meer lees je in deze review:
Hier deels te beluisteren:
 
Masami Akita is anti-autoritair en anti-kapitalist. En reeds meer dan twintig jaar veganist en dierenrechtenactivist, dit is te merken op de platenhoes waar Peter enkele slogans opmerkte: STOP CONSOMMATION - STOP TO KILL ANIMALS - NI DIEU NI MAÎTRE! (Geen Meester, Geen God).
Naast zijn directe inzet voor dierenrechten en milieu, wordt Akita ook beschouwd als een cultureel activist. Hij gebruikt zijn kunst en muziek als een middel om protest te uiten tegen de culturele normen en waarden die volgens hem bijdragen aan de uitbuiting van zowel mensen als dieren. 
Tot slot een Merzbow interview uit 2018:
En voor het evenwicht, één met Pinhas uit 2015:
 
Ik ging verder met enkele Dune Records vondsten.
Craig Armstrong werkte in 1993 samen met zijn Schotse landgenoten, zangeres Louise Rutkowski en songwriter Peter Arnott voor het project The Kindness Of Strangers, het resultaat is het album H.O.P.E. 
Het album bevat zoals we van Armstrong gewoon zijn, orkestraties met strijkers en uiteraard de mooie stem van Rutkowski.
De meningen waren verdeeld, sommige gasten vonden het te braaf, inwisselbaar voor andere stroperige troep...
 
Over From Ritual Nova I & II van Boris Kovač waren de meningen unaniem: geweldig, tijdloos en origineel.
Boris Kovač is een Servische componist, rietspeler en multimediakunstenaar.
Zijn muziek is gebaseerd op Servische, Hongaarse en Roemeense folkloretradities .
Hij componeert muziek voor kamerorkesten die hij leidt zoals Ritual Nova Ensemble, LaDaABa Orchestra, La Campanella Orchestra en New Ritual Quartet.  
Hij componeerde ook muziek voor films, dans- en theater voorstellingen. 
Meer over de man lees je hier:
https://boriskovac.net/discography/chamber-music/east-off-europe/ 
De cd waar we naar luisterden was een compilatie van eerder verschenen werk uit de periode 1986-1988.
Kovač speelt daarop saxofoons en klarinetten, fluit, Hongaarse citer, percussie en een scala aan Oost-Europese volksinstrumenten en een sampler.
Hij vermengt de muzikale tradities van zijn land met de hedendaagse klassieke muziek van Janácek en Górecki, met een extra cinematografische dimensie die doet denken aan Nino Rota of Ennio Morricone.
From Ritual Nova I & II is hier nooit veraf geweest, een herontdekking in de collectie zal het nooit worden want sinds ik de cd kocht is die nooit uit mijn gedachten geweest, wellicht doordat het zo een uniek meesterwerk is, zonder Marc hadden we dit wellicht niet leren kennen. 
https://boriskovac.bandcamp.com/album/ritual-nova-collection 
Een recensie in het Duits:
 
Isidore Genois vervolgde met Marlena Shaw, het bekende California Soul (eerder een hit voor The 5th Dimension), uit haar 1969 album The Spice of Life, schalde uit de speakers.
De openingstrack moet zeker ook een belletje doen rinkelen, Woman Of The Ghetto werd herwerkt in Remember Me uit 1997 van The Blue Boy.
 
The Blue Boy is een pseudoniem voor de Schotse deephouse DJ en producer Lex Blackmore.
Twee jaar later haalde ook Ludovic Navarre aka St.Germain voor zijn song Rose Rouge heel subtiel de mosterd bij Woman Of The Ghetto. 
Het werd de openingstrack van zijn doorbraakalbum Tourist:
Marlena Shaw was een invloedrijke jazz- en soulzangeres in de jaren '60 en '70, en haar werk heeft een tijdloze kwaliteit die goed aansluit bij St Germain's esthetiek. Haar stem heeft een warme, emotionele kracht die perfect past bij de jazzy, atmosferische stijl van St Germain.
De muziek van Woman Of The Ghetto werd volgens Whosampled 69 keer gebruikt in andere songs.
Isidore sloot af met Rose Garden van ene Maralena Powell? maar daar is nu eens niets van te vinden online... 
Maar kijk, deze draag ik graag op aan Isidore:
 
Dave Ball  © Getty Images
Dave Ball is op 22 oktober dit jaar overleden, hij is vooral bekend van Soft Cell en The Grid.
 
Peter had recent werk bij van de man, geheel toevallig, de reden was gewoon dat het een knappe plaat is die hij kocht op de eerder genoemde beurs.
The Grid (Dave Ball en Richard Norris) bracht in 2021 samen met Robert Fripp van King Crimson het album Leviathan uit.
Een schitterende dubbel-lp waarvan we kant C beluisterden:
Fans van The Grid waren niet unaniem lovend over dit album maar misschien moeten ze nog eens luisteren.
Hier hebben ze goed geluisterd:
 
Ik ging verder met drie cd's uit de Dune collectie.
Te beginnen met Evening At The Grange, een ep uit 1994 van Lida Husik en Beaumont Hannant.
Hier te beluisteren:
Dit duo zijn geen onbekenden voor elkaar, samen met Warp Records engineer Richard Brown werkten ze al samen voor het project Husikesque.
Dit leverde twee jaar later het uitstekende, bij Astralwerks uitgebrachte, Green Blue Fire uit. 
 
Een album dat Marc heel hard promote was Purple Electric Violin Concerto uit 1992 van Ed Alleyne-Johnson (die ooit nog bij New Model Army zat).
Niemand kwam de winkel binnen zonder deze onder de neus te krijgen!
Alleyne-Johnson is het best bekend als een virtuoze violist en componist. Hij heeft een bijzondere carrière opgebouwd door zijn unieke benadering van de viool, die genregrenzen overstijgt en een eclectische mix van stijlen omvat, waaronder rock, klassiek, en experimentele muziek. 
In plaats van zich te beperken tot de traditionele viooltechnieken, ging hij op zoek naar nieuwe geluiden door de viool te verwerken met effectenpedalen, waardoor hij een soort "elektronisch geluid" kon creëren.
 
Hij is ook bekend geworden door zijn gebruik van loopstations, waarmee hij meerdere lagen van geluid opnam en afspeelde, wat hem in staat stelde om complexe composities in real-time op te bouwen.
https://www.discogs.com/master/236829-Ed-Alleyne-Johnson-Purple-Electric-Violin-Concerto
Het eerste deel Oxford Suite kreeg hier en daar wat bekendheid, of het de tand des tijds helemaal heeft doorstaan...? https://youtu.be/Oxford Suite 
 
Wat zeker aan bod moest komen is de soundtrack van The Big Battalions van Christopher Gunning...The Big what? hoor ik sommigen denken?
Het is de muziek van een tv-serie uit 1992, The Big Battalions vertelt het verhaal van drie families (christen, moslim en joods), en beweegt zich tussen Groot-Brittannië, Ethiopië, Israël, Jordanië en Saoedi-Arabië...zo staat het toch op IMDB: https://www.imdb.com/title/tt0120928/
Christopher Gunning is een Britse componist van muziek voor films, televisie en concerten. Hij componeerde zeven symfonieën, talloze concerten en andere concertwerken, en een groot aantal partituren voor films en televisiedrama's, waaronder Agatha Christie's 'Poirot'.
Marc vond de muziek voor The Big Battalions geweldig, en dat verkondigde hij aan iedereen die langs kwam, zo ging zijn voorraad al snel de deur uit, op zijn eentje had hij zowat de hele oplage van de cd verkocht!
Daar stopte het niet bij, Marc drong aan op een heruitgave en ja hoor, ook die oplage ging bij Dune de deur uit.
Er volgde nog een oplage en daarvan zijn er nu nog een aantal te koop (tot eind dit jaar dus).
In totaal verkocht Marc rond de 1000 exemplaren van de soundtrack, bijna alles dus wat er ooit werd uitgebracht, in de winkel hangt een grote filmposter waar niet naast te kijken valt.
De serie heb ik nooit gezien, het thema kan je hier beluisteren:
 
Peter vervolgde met Bruit ≤ hun The Age Of Ephemerality, een plaat die hij onlangs kocht in Dune Records tijdens een pop-up die een klant organiseerde.
Bruit ≤ is een Frans post-rock/modern klassiek kwartet die dit voorjaar hun tweede album uitbracht. 
We luisterden naar een kant van de plaat, sterke plaat, wel wat noisy maar dat is precies wat de bandnaam wil zeggen.
Je leest er meer over in deze recensies:
 
Patsker bracht deze avond de klassieker aan en het was zoals te verwachten, een specialleke. 
Noise-Maker's Fifes bracht in 1993 hun tweede cassette Soundscapes Of The Inner Eye uit, twee jaar later volgde een release op cd, die ging deze avond de player in.
 

Noise-Maker's Fifes is een Belgisch audiovisueel project, opgericht in 1990 door Geert Feytons en Timo van Luijk.
In 1993 sloot Greg Jacobs zich aan bij de groep en geluidstechnicus Eric Faes werd een vast lid tot '98. 
In 1996 verdween Timo van Luijk naar de achtergrond om zich te concentreren op zijn eigen muzikale werk en maakte Marc Wroblewski deel uit van de vaste bezetting van het NMF. 
De klanken voor hun composities werden gegenereerd door diverse zelfgemaakte instrumenten, waarvan de meest bijzondere stronken en stammen van dode bomen waren. Ze componeerden muziek voor diverse films, installaties, theater- en dansvoorstellingen. 
Na het overlijden van Geert Feytons in 2006 besloten de overige leden te stoppen met optreden en spelen onder de vlag van het NMF. 
Greg Jacobs, Marc Wroblewski en Timo Van Luijk herenigden zich opnieuw als Onde.
We beluisterden de hele cd, het liep dus wat uit maar de heren weten de noisetrip boeiend te houden:
https://youtu.be/Noise-Maker's Fifes – Soundscapes Of The Inner Eye
Wie een exemplaar wil kopen...o.a. hier hebben ze er nog:
https://lasciedoree.be/shop/cd/noise-makers-fifes-soundscapes-of-the-inner-eye-cd/
Zo zat de laatste luisteravond van dit jaar er op, net als dit verslag.
 
Antelias Musical Terveisiä

Bakerman  

Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Reacties (Atom)