woensdag 2 september 2026

Luisteravond 143 ~ Juli 2026

Met nogal wat gehijg en gekreun ging deze zomers zwoele luisteravond van start.
Daar zorgde voormalig Yello oprichter Carlos Perón voor.
Enkele jaren geleden kocht ik bij het ondertussen gestopte Dune Records in Gent de 11cd-box 11 Deadly Sins: Music For Fetish And Erotic Sessions.
Een luxe verzamelbox met erotische en fetisj geïnspireerde muziek vergezeld van een mooi fotoboek met erotische en fetisj-fotografie van sterfotograaf Wolfgang Eichler én een seksspeeltje.
Isidore heeft de box ook in zijn bezit en merkte op dat zijn bijhorende speeltje toch wat kleverig aanvoelde...van te lang in die doos te liggen zei hij, het plastic omhulsel was wat verweerd probeerde hij nog...😅
 
We luisterden naar de eerste cd van de box: La Salle Blanche, sfeervolle lounge-achtige erotische muziek met teksten van Madame Tina Duvoisin, zou zij ook het zweepje hanteren die regelmatig weerklinkt?
Ik deelde dit onlangs op Facebook maar het werd heel snel verwijderd want blote borsten op de hoes, artistiek naakt of niet...dat kan echt niet voor het puriteinse Meta.😔 Allerlei vormen van geweld en bedreigingen zijn voor dit medium geen probleem maar de jeugd menen die conservatieve pilaarbijters te moeten beschermen tegen het aanzien van een vrouwenborst...
Bandcamp en Youtube hebben er geen probleem mee, de ene Amerikaan is de andere niet.
 
Paradise 3001 is één van de aliassen van Aad de Mooij, de Nederlandse techno-ambient-dubproducer die je vooral kent als Alex Cortiz en D-Shake. 
Sunspots uit 1994 zit helemaal in het ambient dub The Orb sfeertje, de track Earth Vs. Space waarmee ik begon is zelfs een directe verwijzing ernaar.
Uitgebracht op het  underground technolabel ESP. 
Best een leuk album, staat helemaal op Bandcamp:
 
Ik ging verder met andere nineties helden, met name The Black Dog en hun Music For Real Airports Boxset.
Deze collectie brengt voor het eerst vijf cd’s samen met muziek uit het Music For Real Airports project, goed voor in totaal 62 tracks!
Naast Music For Real Airports, Music For Airport Lounges en Music For Dead Airports bevat de collectie een aanzienlijke hoeveelheid nieuw en niet eerder uitgebracht materiaal, waaronder alternatieve mixen en liveopnames uit het archief. 
 
Stefaan had die trouwens ook mee.
De nummers weerspiegelen een lange, soms ongemakkelijke relatie met luchthavens.
Na jarenlang op luchthavens te hebben gewacht en van en naar optredens te zijn gereisd, zijn ze beginnen kijken voorbij de gepolijste oppervlakken en de belofte van comfort en efficiëntie. Luchthavens presenteren een gecontroleerde fictie: een zorgvuldig geregisseerde rust, gebouwd op vertraging, bewaking en routine.
Verspreid over vijf uur muziek onderzoekt deze boxset de moderne realiteit van reizen en de bedrijfsstructuren die daarachter schuilgaan. 
De muziek documenteert luchthavens zoals ze daadwerkelijk worden ervaren, in plaats van zoals ze ons worden verkocht.
De albums zijn vernoemd naar het ambient album van Brian Eno uit de jaren tachtig.
Op Music For Dead Airports herdenken ze twee historische, mislukte luchtvaartambities van Sheffield., .
De tracklist vormt een miniatuuratlas van Britse luchthavens, met uitstapjes van Luton naar Barcelona en Leeds Bradford.
Titels als Strip Light Hate, Fleeced By The Trolley Girl, DISinformation Desk en Oh Luton, Again zijn even droog als trefzeker. Ze leggen de alledaagse absurditeit en vervreemding van het reizen vast en vormen, elk op hun eigen manier, een even nauwkeurig verslag van de luchthavenervaring als welk reisdagboek dan ook.
Voor wie van plan is het vliegtuig te nemen, dit verzacht het gewacht:
The Black Dog is sinds 1989 onophoudelijk actief en blijft albums uitbrengen, doorgaans van uitstekende kwaliteit.
11 september brengen ze hun volgende, Psychick Youth, uit:
Hierboven staat een koffiemok afgebeeld maar ik had toch iets anders in gedachten.
Een Keun biertje!
En niet toevallig want de naald ging op Hode, het derde deel van Gert Keunen's Nordic Noir trilogie.
Het album viel in de smaak en werd zowat volledig beluisterd.
Ik kan me helemaal vinden in de recensie van Marc Neys op Luminous Dash:
"Muzikaal is Hode een stap verder dan zijn voorgangers. Meteen valt de donkere ondertoon op, versterkt door de prominente rol van gitaren en elektronica. Toch blijft Keunen trouw aan zijn stijl: instrumentale postcinematische muziek met invloeden uit de neoklassiek en postrock. Denk aan namen als Ólafur Arnalds en Mogwai, maar met een heel eigen gezicht.  Elk nummer vertelt een verhaal, verankerd in specifieke plekken in Noorwegen, waar het ook gecomponeerd is. Het gebruik van field recordings – van kabbelend water tot stormgeluiden – brengt die landschappen op intieme wijze tot leven."
Hier te koop en/of te beluisteren:
 
De bijna jarige Bakerwoman kwam er even bijzitten voor een glaasje bubbels, de muziek die daarbij werd gespeeld was Afterimage van Elsehow. 
Tot een half jaar geleden was deze Italiaanse Mechelaar mij totaal onbekend, tot Koen Buytaert hem programmeerde op één van zijn Starlit concerten, een recensie van die avond op DA Music door Patsker Omaer Beguin.
Een geweldig optreden van een man die zowel sfeervolle ambient brengt als meer dansbare muziek en hij zingt nog ook, met een stem die klinkt als David Sylvian!
Het concert staat online:
Ik kocht me die avond zijn recent uitgebrachte Afterimage.
Hier te koop en/of te beluisteren, uitgebracht op het Amerikaanse kwaliteitslabel Projekt Records:

 
Ik ging voor een ommezwaai naar de ongrijpbare wereld van Twin Peaks.
Night Falls. Music inspired by David Lynch’s Twin Peaks is een compilatiealbum dat werd uitgebracht door het Italiaanse Unexplained Sounds Group.
In dezelfde reeks liet ik vorig jaar The Eraserhead. Music Inspired by the Film of David Lynch horen met onder andere Oubys en Adi Newton (Clock DVA) als deelnemers.
Een knappe compilatie en Oubys is er opnieuw bij, Rapoon doet deze keer ook mee, hier helemaal te beluisteren:
Een recensie op Weird Bones: 
 
Stefaan ging verder met een icoon van de New Yorkse avant-garde.
Let X = X is een livealbum van Laurie Anderson met het New Yorkse jazzcollectief Sex Mob en werd opgenomen tijdens hun tournee van 2023.
Dit jaar uitgebracht door Nonesuch.
De 23 nummers bestrijken vrijwel haar hele carrière, van Big Science tot recenter werk, geen nostalgische terugblik op een lange carrière, maar eerder een herlezing ervan. 
Bekende nummers krijgen nieuwe arrangementen, andere proporties en vooral een onverwachte dosis jazz.
Luister zelf maar, het album staat integraal op Bandcamp:
Enkele recensies:
 
Bruno was er voor het eerst bij en had een tas vol vinyl bij.
 
Als drum-'n-bass fan werd zijn debuut in The Blue Room Codename John (Raymond Bingham aka Grooverider) met The Warning, een classic in het genre. 
In 1997 uitgebracht op Metalheadz, het toonaangevende label van Goldie. 
Bingham is één een van de belangrijke pioniers van de Britse jungle/drum-'n-bass-scene en wordt samen met Fabio beschouwd als een van de grondleggers van de Britse drum-'n-basscultuur.
De man richtte met Prototype Recordings zijn eigen label op, het werd een belangrijke broedplaats voor de donkere, futuristische kant van drum & bass, met artiesten als Cybotron Feat. Dillinja, Photek en Ed Rush.
 
Bruno vervolgde met Pole, dit is de Duitser Stefan Betke.
In 1996 haalde hij inspiratie voor zijn artiest naamkeuze uit een Waldorf 4-Pole resonant filter dat hij per ongeluk had gebroken.
in 1998 bracht hij Pole 1 uit, gevolgd door 2 het jaar erop en 3 in 2000. En daar luisterden we deze avond naar.
Betke bouwt zijn muziek op uit diepe, trage dubbassen, minimale ritmes en een voortdurend geknetter van klikken, ruis en digitale storingen. Dat laatste is geen technisch mankement, maar juist zijn handelsmerk: de defecte Waldorf 4-Pole-filter waarvan eerder sprake.
Alsof King Tubby zijn studio heeft volgestouwd met kapotte elektronica en vervolgens de stekker nét niet helemaal goed heeft ingestoken. Zo ongeveer klinkt 3, het derde en laatste deel van de kleurentrilogie. 
Na de blauwe 1 en rode 2 verscheen 3 in geel.
Geen album voor wie een stevige beat verwacht, wel voor wie graag verdwaalt in een plaat die dub, glitch en ambient tot één heerlijk stoffige trip verweeft.
En dat doen wij wel eens graag!
Hier helemaal te beluisteren:
Wie zijn avonden graag vult met kraakjes en ruisjes...de trilogie staat in één ruk op Bandcamp:
De muziek van Pole werd uitgebracht op verschillende labels, waaronder Matador Records en Mute Records. 
In 1999 richtte Betke (met Barbara Preisinger) het label ~scape op, bekend van o.a. de Kit Clayton, Deadbeat, Mapstation, Bernd Friedmann en Jan Jelinek releases. 
En in 2011 richtte Betke nog een label op, deze keer met de naam Pole. 
 
Zoals gewoonlijk is een luisteravond een eclectisch festijn, Peter vervolgde met Nine Inch Nails en hun soundtrack voor de film Tron: Ares.
Ze treden hiermee in de voetsporen van Wendy Carlos en Daft Punk, behoorlijk grote schoenen om te vullen, Trent Reznor en Atticus Ross hebben, na een 20-tal soundtracks op hun naam, pakken ervaring wat filmscores betreft, ze slagen dan ook met verve in hun opzet.
Halfweg horen we een cover van Queen's Who Wants to Live Forever?, een duet met de Spaanse zangeres Judeline.
Nu krijg ik plots zin om nog eens naar Highlander te kijken... 
Luister zelf maar: 
De film zag ik nog niet, maar de soundtrack is alvast de moeite!
Enkele reviews:
Met Tron Ares: Divergence is er is tevens een straf remix album
 
Isidore Genois haalde deze avond maar één album uit zijn tas, maar wat voor één: Inferno van Boards Of Canada.
In kringen zoals ons illustere gezelschap werd reikhalzend uitgekeken naar een nieuw album van onze favoriete Schotse broers. 
Maar liefst 13 jaar moesten we erop wachten. Verwachtingen kunnen in zo’n geval natuurlijk hooggespannen raken, misschien zelfs onrealistisch hoog. Maar die verwachtingen werden ruimschoots ingelost.
Inferno is een born classic. 
De recensies zijn dan ook lovend:
 
Misschien nog het meest indrukwekkende aan Inferno is hoe Boards of Canada relevant blijft zonder trends te volgen. In een tijdperk van algoritmes, AI-content en vluchtige streamingmuziek voelt deze plaat bijna rebels in haar geduld, detail en warmte. Elk geluid lijkt bewust geplaatst, elke overgang heeft betekenis. Dit is muziek die tijd vraagt en alleen maar groeit bij elke luisterbeurt. Het is nu al duidelijk dat Inferno een van de belangrijkste elektronische releases van het decennium wordt. De echte kracht zal zich waarschijnlijk pas tonen over maanden of zelfs jaren, wanneer verborgen details en emotionele lagen langzaam doorsijpelen. Dat is altijd het magische aan Boards of Canada: hun muziek leeft niet alleen in het moment, maar nestelt zich diep in je geheugen.
Schrijf het op: Inferno zal aan het einde van 2026 onvermijdelijk opduiken in bijna elke ‘Album of the Year’-lijst, binnen en buiten het genre. Niet omdat het een comeback is, maar omdat het uitzonderlijk goed is. Boards of Canada heeft zichzelf niet herhaald, het heeft zijn mythe vergroot.
 
"Evenals Aphex Twin en Autechre maken zij muziek alsof de buitenwereld niet bestaat. Net als die tijdgenoten weigeren ze trends, algoritmes en oppervlakkigheid. Boards of Canada maakt warme, verweerde en melancholische melodieën die ademen, muziek die lijkt te hebben bestaan voordat je haar hoorde. Het is spannend en dreigend, maar tegelijk blijven de soundscapes organisch en subtiel gelaagd. Hun werk moet rijpen tot een nieuw universum, niet tot een product."
 
https://writteninmusic.com/albumrecensie/boards-of-canada-inferno/ 
Uitgebracht bij Warp en hier te beluisteren:
 
Luistertip: Isidore Genois zijn New Ridiculousnes mix die in maart was te horen op de luisteravond staat sinds een week online.
 
Bruno dreef het aantal bpm op met DJ Hype & MC Fats. Het was 1996 en we waren jong en sprongen wild op de dansvloer en de wereld was mooi, Peace, Love & Unity dus.
Mc Fats sukkelde met ernstige gezondheidsproblemen, hij was diabeet en verloor in 2013 een deel van zijn linkerbeen maar bleef muziek maken tot aan zijn overlijden in 2023.
 
Stefaan bracht ons terug naar het Warp label met Mark Clifford en Sarah Peacock (en sinds 2020 Daren Seymour) aka Seefeel, een andere klepper van de Britse IDM scene.
Ook zij zijn helemaal terug, na Everything Squared en Squared Roots uit 2024 brachten ze een paar maanden geleden Sol.Hz uit.
En het is alweer een straf album!
Met hun shoegaze-achtige gitaarambient neemt Seefeel een unieke plaats in het muzikale landschap in. Zoals we van hen gewoon zijn schuiven zwevende ambient, diepe dubbassen, glitchende ritmes en vervormde gitaren langzaam over elkaar heen.
De negen nummers nemen de tijd, ze groeien, vervagen en verdwijnen soms bijna volledig, waardoor je als luisteraar vanzelf wordt meegezogen in de ruimte tussen geluid en stilte.
Sol.Hz is geen plaat die meteen al zijn geheimen prijsgeeft, wie zich eraan overgeeft, ontdekt een subtiele en hypnotiserende luisterervaring.
Voor Stefaan is dit het album van het jaar! 
De mening van de pers: 
 
Twee jaar geleden zagen Peter en ik de Slowaakse cultfilm Dragon's Return van Eduard Grecner in Kunstencentrum Vooruit in Gent.
Dit in het kader van het Videodroom festival dat jaarlijks plaats vindt als deel van het Filmfestival in Gent. 
De Australische experimentele elektronische gitarist en percussionist Oren Ambarchi en de Noorse gitarist Fredrik Rasten zorgden voor een live soundtrack.
 
Ambarchi combineert moderne elektronica, minimalisme en creëert unieke klanklandschappen waarin delicate texturen samensmelten met diepe bastonen, Rasten begeleidde hem op twaalfsnarige gitaar.
Deze originele score werd uitgebracht door VIERNULVIER Records en sluit aan bij de missie van het label om vergeten cinema te belichten door middel van nieuwe klankvertolkingen. Peter kocht de LP én bracht het kleinood deze avond mee, uiteraard ging de naald erop.
 
Dragon’s Return beweegt zich binnen het genre van de experimentele muziek en heeft duidelijke avant-gardistische trekken, waarbij invloeden uit folkloristische tradities subtiel worden verwerkt in drone-achtige structuren. De muziek kenmerkt zich door een minimale benadering die gefocust is op intimiteit en geduld: gitaar, fluit, percussie en stem ontwikkelen zich tot langgerekte, bedwelmende klankvelden waarin tijd lijkt te vertragen.  
Zowel Ambarchi als Rasten laten hun instrumenten zingen, fluisteren en zinderen, en exploreren daarmee een rijk palet aan texturen en boventonen. Het resultaat is een hypnotiserende luisterervaring die uitdaagt tot volledige overgave en aandachtig luisteren.
Hier helemaal te beluisteren en / of aan te kopen, of nog beter, bij je lokale platenwinkel halen of bestellen:
Ambarchi zou je als een "platenkakker" kunnen aanzien, met zowat 100 albums op 28 jaar zou hij voor die titel in aanmerking kunnen komen maar zijn oeuvre is zo veelzijdig en vol van samenwerkingen met andere interessante artiesten dat de man het boeiend weet te houden en zijn muziek nooit "de Oren uitkomt", tja...kon het niet laten liggen.😄
 
Koen sloot er perfect bij aan met een soundtrack door Goblin voor Dario Argento's giallo film Profondo Rosso.
Een film die vorig jaar ook geprogrammeerd stond op Videodroom:
 
Goblin (voorheen Oliver en Cherry Five) is een Italiaanse progressieve rockband, vooral bekend van hun soundtracks voor films van Dario Argento.
Die overtuigde Cherry Five in 1975 om de half voltooide partituur van de componist Giorgio Gaslini te herwerken tot een soundtrack voor zijn film Profondo Rosso.  
De band nam de baan aan en veranderde, in overeenstemming met het horrorthema, zijn naam in Goblin.
Een hele reeks soundtracks voor Argento volgden.
Door meningsverschillen ontstonden er verschillende formaties en bezettingen binnen de band.
In 2009 werden ze ontbonden en een jaar later werd New Goblin opgericht. 
In 2013 verliet Claudio Simonetti de band en richtte Claudio Simonetti's Goblin op.
We luisterden naar de LP van een halve eeuw geleden, duurt slechts een half uur maar we konden toch maar de helft beluisteren want de klassieker kwam eraan.
Gelukkig staat alles online in meerdere versies. 
Vorig jaar uitgebracht voor de 50e verjaardag met bonus tracks en extra versies:
En versies voor de 40e en 45e verjaardag van het album door Claudio Simonetti's Goblin:
Een recensie:
Tijd voor de klassieker, een tijdloos album uit de nineties.
Mark Pritchard (o.a. Harmonic 33) en Tom Middleton hebben meerdere alliassen (Chameleon, Jedi Knights, Reload, Secret Ingredients) maar hun meesterwerk maakten ze toch als Global Communication.
In 1994 brachten ze 76:14 uit, een mijlpaal in het ambient genre.
 

Dit album is hier letterlijk al grijsgedraaid voor zover dat lukt met een cd.
Wat mij betreft één van de beste albums ooit gemaakt, over de grenzen van de genres heen.
Luister zelf maar: 
Het album duurt 76 minuten en 14 seconden (zouden ze daar de mosterd gehaald hebben voor de titel van het album?) en werd helemaal beluisterd, toch zeker door Bruno die nog wat bleef hangen na middernacht.
Enkele recensies:
 
Bruno sloot de avond af met de tracks Slo Jo en Raindrop op Stereotyp's 12" Stash It uit 1999.
Uitgebracht op G-Stone, het label van Kruder & Dorfmeister.
En zo zat de 143e luisteravond erop, een alweer verrassend luisteravontuur.
28 september is de volgende gepland.
 
Antelias Musical Terveisiä    
                                
Bakerman
Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 10 juli 2026

Luisteravond 142 ~ Mei 2026

Een luisteravond met een beperking...Deze avond werd er slechts één geluidsdrager toegestaan, met name de cassette, enkel originele opnames waren toegestaan, geen kopietje van een LP of iets dat werd opgenomen van de radio.
De muziekcassette werd 65 jaar geleden uitgevonden in Hasselt en sinds dan is ze nooit echt weggeweest. Tot de komst van de CD was de muziekcassette (MC) zeer populair, in de jaren '70 en '80 had zowat iedereen een cassettespeler in huis en ze waren geïntegreerd in hifi installaties en autoradio's, alle albums in die tijd kwamen naast vinyl ook uit op MC.
De laatste jaren is de cassette aan een bescheiden comeback bezig, vooral doordat de bandjes in trek zijn bij de underground scene waar er nog steeds nieuwe albums op deze geluidsdrager worden uitgebracht.
 
Zo eentje is #1 van BOW, een ensemble bestaande uit de muzikanten Margaret Hermant (Echo Collective) en Benoit Leseure op viool, Jean-François Durdu op viola, Marine Horbaczewski op cello en Cyrille de Haes (Otto Lindholm) op double bass.
In 2019 uitgebracht door Icarus Records in Gent, de eerste cassette op het label, vandaar de titel.
Hier te beluisteren, althans de A-kant, wie wil horen wat op de B-kant staat moet de cassette kopen:
De muziek is volledig geïmproviseerd en is het resultaat van een live radioconcert voor het Gentse programma Icarus van Jeroen De Wandel op Radio Urgent.
Het is de bedoeling om de beste concerten uit de reeks op cassette uit te brengen, de tweede in de reeks volgde pas in 2023 en kwam op naam van Silent Noise Revolution (Jan De Block), aan dit tempo mogen we volgend jaar dus opnieuw eentje verwachten.
 
Ik ging verder met Phantomime uit 1993 van Amber, dit is het duo Patrick Goethals en Serge Devadder. 
Hun tweede samenwerking na Maeuhay uit 1990.
Serge overleed dit jaar op 59 jarige leeftijd...😢
Een eerbetoon was dus op zijn plaats deze avond, ik had Patrick uitgenodigd als gast deze avond maar helaas kon hij er niet bijzijn.
We luisterden naar de A-kant, dit is een opname van een concert in 1992 in het Planetarium Beisbroek in Brugge, een avond waar ook Venja (Johan Geens) speelde en waar luisteravondbezoekers Carl en Isidore ook aanwezig waren, in tegenstelling tot ondergetekende die aan het zwoegen was in zijn bakkerij destijds.😐
De muziek is niet online te beluisteren, ook geen recensie te vinden maar...ik dook even in het papieren KLEM archief en zowel concert als cassette werden er besproken.
 
 
Met info dus waar je de cassette kan bestellen, voor wie twijfels zou hebben over de informatie, contacteer gerust Patrick Goethals via Facebook, je vindt hem er terug als Amber Synthese, en zoek alvast dat briefje maar van 200 frank!
Als afsluiter een screen van de concertbespreking. 
 

 
Het radioprogramma De Grens kwam hier reeds eerder aan bod, o.a. 10 jaar geleden tijdens luisteravond 82 toen het programma 30 jaar geleden van start ging, inmiddels 40 jaar...
Om hun 300e uitzending te vieren brachten ze de cassette The Secret Of A Lighthouse uit, een De Grens radioprogramma dat...nooit zou worden uitgezonden.
Het werd een compilatie met muziek van Frank Quasar, Kosmos & Zoll, Carl Deseyn, Fading Noise, Amber, Peter Brabandt, Symbian en tussendoor het verhaal van een door tijd en ruimte reizende vuurtoren verteld door grenswachters Hoogveld & De Meyer en strandwachter Van Dulmen. 
 
in 2016 streek het ambient festival Cosmic Nights neer in Gent.
 
Een geweldige affiche toen met Kleefstra / Bakker / Kleefstra als afsluiter.
De Kleefstra Bros zijn dichter Jan Kleefstra en gitarist Romke Kleefstra, hier werkten ze samen met de ambient muzikant Anne Chris Bakker.
 
Ik kocht na het concert hun Live March 2012 en die ging vanavond het cassette deck in.
Een bijzonder sfeervol hebbeding, het bevat muziek van twee concerten in Drachten en Deventer.
Uitgebracht door het Ierse cassettelabel Northern Twilights.
Hier te beluisteren en/of digitaal aan te schaffen:
https://kleefstrabros.bandcamp.com/album/live-march-2012
Patsker schonk er een lekkere Paulus Ezerjó Selection bij.
Kaas bij de wijn kwam niet op tafel, of toch... 
 
Ik ging verder met Zeewier van De Occasio's, in 2014 uitgebracht bij KERM. 
De Occasio's zijn een Belgisch-Nederlandse collectief van kunstenaars/muzikanten die één keer per jaar live optraden.
Met titels als Zuivere Spermaceti, Hollandse Appelflappen en Kaas, De Dankbare Metgezel Van De Borrel kan je al vermoeden welke richting het uitgaat.
Deze cassette is echt uniek, uitgebracht op 70 exemplaren en ondertussen uitverkocht, staat ook nergens online...
 
Genoeg gelachen zal Patsker gedacht hebben en hij gooide een tape van het Hongaarse underground label Total Darkness Propaganda in de luisterarena.
Nee, zo ging er helemaal niet aan toe, hij had een zak vol tapes mee waarvan ik er één blindelings uit pikte, volgens Patsker haalde ik er de enige black metal cassette uit die hij mee had...het kan niet altijd meezitten.😆 
Bicéfalo Culto Ancestral is een splitcassette waarop het Spaanse God's Funeral en de legendarische Peruaanse band Hadez ieder een kant voor hun rekening nemen.
Dit was even doorbijten maar cassettes duren niet lang, hier kan er worden nagenoten:
 
Peter ging verder met de Ierse band Groom waarbij o.a. Jeroen Saegemans speelt, die kennen we uiteraard van Moonfolks en sinds Zijspoor#4 de man voor al jullie slijpschijfwerken.
Deze indie was al lichter verteerbaarder, de openingstrack valt bij mij het meest in de smaak.
Hier te beluisteren, er zijn nog cassettes te koop: 
Groom bestaat al een tijdje niet meer, in 2015 brachten ze met Another Day een afscheidsnummer uit. 

Ik koop wel eens een album bij het label Stroom, alsook de cassette Black Zodiac van Ben Bertrand & Manah Depauw.
Ben Bertrand is een Belgische basklarinettist en componist. Manah Depauw is een Belgische actrice, theatermaker en radiopresentator. Het duo werkte samen aan Black Zodiac, een album met Depauw als verteller dat draait om sciencefictionthema's vermengd met Bertrands gelaagde, gemanipuleerde muziek.
Het resultaat is een intergalactische en nogal absurde conversatie door Manah Depauw gecombineerd met het klankweb van Ben Bertrand.
We beluisterden een deel van de tape, best wel leuk...staat integraal op Bandcamp:
 
We hadden dit niet afgesproken maar Isidore had ook een cassette bij genaamd Zodiac.
Eentje uit 1991 van de Nederlanders Frans Ramakers en Ruud Grothauzen, als Zodiac brachten ze begin de jaren '90 enkele cassettes uit waaronder Zodiac I & II.
Van de eerste luisterden we naar enkele tracks, klinkt de dag van vandaag wel wat gedateerd.
Een recensie online is niet te vinden, wel in het KLEM blad 62 (oktober 1992).
 
"De tekens van de dierenriem vormen de inspiratie voor de nummer op Zodiac & II.
Het Zodiac-project beslaat 2.5 uur elektronische muziek. Elk nummer heeft een ander karakter, maar als geheel is het een samenhangend concept."
Een fragment uit de recensie van hoofdredacteur Frits, hij vond de muziek goed gecomponeerd en uitstekend gespeeld, er mocht wat meer galm op en de productie kon wat scherper, waren het professionele muzikanten zou hij er zeker iets over gezegd hebben...wie de recensie volledig wil lezen moet maar eens tot hier komen...
Beide cassettes staan volledig op YouTube:
Na de cassettes brachten de heren nog twee cd's uit in 1995 en 2025:
 
Begin dit jaar bezocht ik een concert van The Next Commuter.
Patsker was er ook en bracht verslag uit voor Luminous Dash: 
Ik kocht er de cassette Live At Burg 4.
Het is een live registratie van het eerste concert van The Next Commuter. 
We beluisterden enkele tracks van de tape en genoten van knappe gitaar-ambient, Pink Floyd en Brian Eno zijn duidelijk hoorbare invloeden.
Achter dit project gaat Bruggeling Hans Thomas schuil, hij opende op 20 juni het vierde Zijspoor festival.
En ja hoor, die dekselse Patsker was weer van de partij, deze keer met het petje van Gonzo circus op waarvoor hij een prachtige recensie schreef van het festival.
 
Patsker ging verder met een opbeurende tape met als begeleidende tekst: This album is about the earth broken by insider fire, and the rising of new dark ages.
Je hoeft niet meteen uit Medellin, Colombia te komen om te zien dat het niet zo goed gaat met de wereld maar het helpt wel denk ik om alles nog donkerder in te zien.
Ik heb het over Filmmaker die in 2020 het album Crepuscular uitbracht.
De Colombiaanse producer Faunes Efe is het brein achter Filmmaker, een project dat een trouwe cultstatus geniet met duistere, dystopische elektronica als belangrijkste kenmerk. Met releases als Visceral, Nocturnal en Wetwork laat hij horen hoe veelzijdig hij is: van hypnotische soundtracks en compromisloze rauwe electro tot donkere, analoge clubmuziek.
In 2020 bracht Tartarus Records zijn volledige backcatalogus opnieuw uit op cassette en vinyl.
https://filmmaker.bandcamp.com/album/crepuscular 
 
Peter bracht ons naar het Egypte van de jaren '70 met تقاسيم van رياض السنباطي
 
Ofwel Music of Longing | Oud Improvisation (The Breath of Arabian Music) van de Egyptische componist en virtuoos Dr. Riad El Soumbati, hij is één van de beroemdste muzikanten uit de Arabische geschiedenis.
Dit legendarische instrumentale album werd oorspronkelijk opgenomen in de jaren zeventig. De cassette bevat zes meditatieve taqasim (improvisaties) die de rijkdom van de Arabische muziektraditie tot leven brengen. Betoverende melodieën en verfijnde ritmes vloeien samen op de oed, het iconische snaarinstrument uit het Midden-Oosten.
De kracht van dit album schuilt in de combinatie van eenvoud en virtuositeit. 
El Soumbati schittert solo op de oed, zonder begeleiding of complexe orkestraties. Alle aandacht gaat naar zijn uitzonderlijke instrumentbeheersing en de eeuwenoude kunst van de traditionele improvisatie.
Luisteren naar dit album is als een meditatieve reis die je even losmaakt van de drukte van alledag. Internationaal geldt deze opname als een onmisbaar document voor liefhebbers van authentieke Midden-Oosterse muziek en de expressieve klankwereld van de oed.
Uitgebracht op Sono Cairo Audio & Video Co.
Deze YouTube playlist bevat de zes taqasim van het album met als extra taqasim, Al Sunbati 's bekendste taqasim ashwak. 
 
Uiteraard moest er iets van Gong passeren! 
Peter liet ons de tracks Allez Ali Baba Blacksheep Have You Any Bullshit: Mama Maya Mantram en Opium For The People horen uit Live Floating Anarchy 1991.
Dit is een livealbum uit 1991 van Planet Gong, een combinatie van Gong's Daevid Allen en Gilli Smyth en de band Here & Now. 
Het was hun antwoord op de punk beweging.
Punk met een dosis psychedelica! 
Hier te beluisteren:
https://youtu.be/Planet Gong - Live Floating Anarchy 1991 
Een recensie:

 
Carl was ook van de partij en hij had een cassette van Vangelis opgeduikeld.
Met Beaubourg bleven we in de jaren '70, het is na het succes van Spiral een koerswijziging naar meer experimentele muziek, hij liet zich inspireren door de kathedraal van Beaubourg.
Na bijna een halve eeuw nog even geniaal, ik vermoed dat het nu meer op prijs wordt gesteld dan in 1978.
 
Volgens Progwereld:
"Het in 1978 verschenen album behoort tot de meest dappere die Vangelis heeft gemaakt. Oorspronkelijk bedoeld als laatste album voor zijn contract met platenmaatschappij RCA, maar tegelijkertijd ook bedoeld als werkstuk dat vergezeld ging van een zeldzaam concert op 19 juni dat jaar in Parijs. 
Het in die stad gelegen en dan gloednieuwe Centre Pompidou zorgt met zijn aparte futuristische constructie voor de belangrijkste invloed op Beaubourg.
Vangelis speelt pure klanken op deze plaat. Zonder melodielijnen, maar wel met een harmonische structuur. 
Een experimenteel werkstuk van bijna 40 minuten waarin hij zijn muziek op slechts één synthesizer speelt: de Yamaha CS 80. Een voor die tijd revolutionair apparaat: loodzwaar, maar qua (polyfonische) klankkleur het meest geavanceerde dat er op dat moment te bespelen is. Beaubourg klinkt als een ware tour-de-force door de CS 80 en Vangelis laat van zich horen als een ware pionier."
 
Isidore vervolgde met de compilatie Homo Sexpiens Project van het Belgische 3Rio Tapes, een jaren '80 label dat werd gerund door leden van Hybrids.
Een "sekstape" met bijdrages van artiesten uit binnen- en buitenland, o.a. Merzbow staat er met twee tracks op.
Een bijzondere ontdekking, uiteraard was niemand verbaasd dat net Isidore hiermee kwam aanzetten.
Weinig informatie te vinden op internet, de cassette is gegeerd en best prijzig voor wie er eentje op de kop kan tikken.
Staat gelukkig ook op YouTube:
Er staat een track op van Het Zweet + Koffie Verkeerd, en laat het nu wel een toeval zijn dat Patsker een cassette mee had van Het Zweet!
 

Forced Run was in 1984 het vierde album van Het Zweet, dat eigenlijk een eenmansproject is van de Nederlander Marien Van Oers.
Voor Forced Run werd hij bijgestaan door Eric Haamers.
De cassette werd uitgebracht onder de naam Het Zweet / Forced Run en werd in 2023 heruitgebracht door Staalplaat, opnieuw op cassette.
Van Oers mocht het niet meer meemaken, hij overleed reeds in 2013...
 
Patsker (of toch degene die iets uit zijn grabbeltas griste) ging verder met Oblivion van End-Tek en Primordial van Human Vault, dit zijn industrial-electro projecten van de in New York wonende Hongaar George Mortum Turoczy. Hij is vooral bekend van zijn dark ambient alias Mortum Exabyss en zijn Exabyss Records label.
Oblivion werd in 2019 uitgebracht in een gelimiteerde oplage van 66 cassettes met op de A-kant Oblivion-Tech uit 2016 en op de B-kant De-Existence uit 2008, beide albums waren voorheen enkel digitaal verkrijgbaar.
13 van de tracks staan op Bandcamp:
 
Primordial werd rechtstreeks op 4-sporenband opgenomen, waarbij de zang later werd toegevoegd. Daardoor is de mix niet altijd perfect, maar juist rauw, eerlijk en industrieel. Het resultaat is een uitzonderlijk donker, old-school industrial album.
Human Vault koos bewust niet voor een commercieel volumeniveau, maar voor authenticiteit.
Een compilatie van de All Your Religions cassette uit 2017 en de Primordial cassette uit 2019 staat op Bandcamp, ook hier slechts 13 tracks, wie de complete albums wil moet de cassettes kopen.
 
Patsker sloot zijn grabbelbijdrage af met een liedje van Dödsapparaten. 
Dit is één van de projecten van de Zweedse dark ambient muzikant David Bengtsson.
Er hadden zich al wat toevalligheden voorgedaan deze avond maar dit sloeg toch wel alles.
Een paar uur voor de luisteravond, tijdens het selecteren van de muziek voor deze avond, vond ik in een andere cassette een briefje met een downloadcode voor het album Stanken Av Svek van Dödsapparaten uitgebracht op Ominous Recordings.
Die cassette was And in That Fierce and Endless Night Every Star Burned Twice as Bright van Aponogeton. Dit was de eerste cassette uitgebracht op het Wool-E-Tapes label, dat deze avond wel aan bod zou komen...maar toch niet gebeurde.
Ik schafte me die aan na het concert van Aponogeton die eind 2016 als support optrad voor Julianna Barwick.
Ik moet er met iemand in gesprek zijn geraakt die me de Bandcamp code doorgaf voor het album van Dödsapparaten.
In 10 jaar niet aangeraakt...tot de dag van de luisteravond, de code werkte niet meer, het album staat ondertussen niet meer op Bandcamp.
En als bij wonder pikt iemand net deze cassette uit de grabbeltas van Patsker, het versterkt alleen maar het idee dat we zoals in The Matrix ergens aan een infuus hangen en wat we denken dat ons leven is eigenlijk een illusie is...dit toeval was gewoon te groot wetende dat Patsker zijn collectiegrootte een nummer met 5 cijfers beslaat.
Stanken Av Svek staat wel nog op Soundcloud. 
En de eerste track staat ook op deze compilatie:
Aponogeton werd vanavond dus niet gespeeld (wel reeds in 2017) maar nog steeds te koop, een hoge aanrader! 
 
Carl ging verder met het Franse Lightwave en hun vierde album Musique Provisoire (1989).
 
Het was hun laatste in eigen beheer én op cassette voordat ze cd's uitbrachten op gereputeerde labels als Erdenklang, Christal Lake, Fathom...
Lightwave werd in 1985 opgericht en maakt voornamelijk kosmische Berlin School-muziek, aangevuld met avant-gardistische elektronische en elektroakoestische composities. De band werd gevormd door Christian Whitman en Christoph Harbonnier en groeide in de beginjaren, met de komst van Serge Leroy, uit tot een trio. Na diens vertrek keerde Lightwave terug naar een duo, dat later werd versterkt door voormalig Tangerine Dream lid Paul Haslinger. 
Hij is te horen op het merendeel van de latere opnames.
Bij sommige muziekliefhebbers doen ze misschien een belletje rinkelen als de naam Hector Zazou valt waarmee ze op vijf van zijn albums samen werkten.
In 2016 stonden ze op B-Wave, een top editie dat jaar die ik met Joost bezocht, ik schreef er volgend verslag over:
Maar deze avond luisterden we dus naar Musique Provisoire, een prachtig ambient album, volgens Frits in KLEM 46 erg meeslepende muziek maar niet geschikt voor de beginnende liefhebber van elektronische muziek.
Oordeel zelf maar, het album staat helemaal op YouTube.
Carl liet de vier Lightwave cassettes hier liggen zodat ik tijdens het schrijven van dit verslag er naar kan luisteren, net als De Wending cassette Works I. In 1989 uitgebracht in een beperkte oplage, uitgegeven door het Belgische fanzine voor elektronische muziek De Wending.
 
Deze unieke luisteravond liep naar zijn einde, maar niet voordat we de klassieker beluisterden, die liet ik kiezen door Isidore Genois. 
Hij koos voor Par Example‎ en hun debuut Pharos, ook al uit 1989.
 

 
Exact 10 jaar geleden was dit album ook reeds de klassieker toen we dertig jaar De Grens herdachten, wellicht de eerste keer dat een album twee keer klassieker is.
Ton Haring en Eric van Baaren waren vrienden van De Grens. 
Dus zeker gepast om deze avond Pharos nog eens te spelen, en deze keer op de originele cassette!
Er bestaan ​​minstens twee varianten, één met een transparante cassette en één met een zwarte cassette. Ook zijn er varianten in papierkwaliteit.
Pharos is een geweldig album, een echte klassieker in het EM genre, we horen uitgestrekte, analoge synthesizer composities aangevuld met veldopnames en natuurgeluiden, dit zonder gebruik te maken van computers.
Par Example bracht slechts drie albums uit, in de wereld van de elektronische muziek zijn ze toch wel een buitenbeentje, geen hapklare brok, eerder muziek die wat moet rijpen en waarvoor je toch wel even moet gaan zitten.
In één van de KLEM bladen las ik twee recensies van hun debuut In White Sharp die niet meer tegengesteld konden zijn, het duidt perfect aan dat hun muziek geen "allemans EM" is. Mooi zo.
https://www.discogs.com/master/585859-Par-Example-Pharos
Je kan zowel cassette als de heruitgave op cd kopen via Discogs:
https://www.discogs.com/sell/list?master_id=585859
En gelukkig ook integraal op YouTube:
https://youtu.be/Par Example ‎– Pharos  

Carl vond dat de luisteravond er nog niet op moest zitten en geef hem maar eens ongelijk!
Hij stak nog Encounter (A Journey In The Key Of Space) (1988) van Michael Stearns in het cassettedeck.
https://www.discogs.com/release/683467-Michael-Stearns-Encounter-A-Journey-In-The-Key-Of-Space  
  
Het was middernacht en dit is de perfecte soundtrack om naar de sterren te turen. De muziek roept vredige landschappen op, naar de sterren kijken op een zwoele zomeravond en een ontmoeting met een UFO. Wat mij betreft is het één van zijn beste albums, zijn eerste ook op het Hearts Of Space label. Het is een absolute klassieker onder de ambient albums. Tegenwoordig wat in de vergetelheid geraakt maar het behoort tot dezelfde categorie als de ambient albums van Steve Roach en Brian Eno. Stearns werd vooral bekend door de soundtracks voor de films Baraka en Samsara.          Een recensie:http://www.progarchives.com/Review.asp?id=2445488  Encounter staat volledig op YouTube. https://youtu.be/Michael Stearns Encounter A Journey In The Key of Space Full Album    
 
En dan zat de luisteravond er echt op, uit WET50 konden we zeker ook putten, er lagen tapes klaar van het label maar er lagen vooral héél veel tapes klaar. Op het Zijspoor festival werd dit goed gemaakt door voor en na de concerten uitsluitend muziek te spelen uit de deze unieke Wool-E-Tapes verzamelbox. Hier te koop:    https://wool-e-tapes.bandcamp.com/album/wet050                                                                                        Antelias Musical Terveisiä                                    Bakerman
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)