woensdag 2 september 2026

Luisteravond 143 ~ Juli 2026

Met nogal wat gehijg en gekreun ging deze zomers zwoele luisteravond van start.
Daar zorgde voormalig Yello oprichter Carlos Perón voor.
Enkele jaren geleden kocht ik bij het ondertussen gestopte Dune Records in Gent de 11cd-box 11 Deadly Sins: Music For Fetish And Erotic Sessions.
Een luxe verzamelbox met erotische en fetisj geïnspireerde muziek vergezeld van een mooi fotoboek met erotische en fetisj-fotografie van sterfotograaf Wolfgang Eichler én een seksspeeltje.
Isidore heeft de box ook in zijn bezit en merkte op dat zijn bijhorende speeltje toch wat kleverig aanvoelde...van te lang in die doos te liggen zei hij, het plastic omhulsel was wat verweerd probeerde hij nog...😅
 
We luisterden naar de eerste cd van de box: La Salle Blanche, sfeervolle lounge-achtige erotische muziek met teksten van Madame Tina Duvoisin, zou zij ook het zweepje hanteren die regelmatig weerklinkt?
Ik deelde dit onlangs op Facebook maar het werd heel snel verwijderd want blote borsten op de hoes, artistiek naakt of niet...dat kan echt niet voor het puriteinse Meta.😔 Allerlei vormen van geweld en bedreigingen zijn voor dit medium geen probleem maar de jeugd menen die conservatieve pilaarbijters te moeten beschermen tegen het aanzien van een vrouwenborst...
Bandcamp en Youtube hebben er geen probleem mee, de ene Amerikaan is de andere niet.
 
Paradise 3001 is één van de aliassen van Aad de Mooij, de Nederlandse techno-ambient-dubproducer die je vooral kent als Alex Cortiz en D-Shake. 
Sunspots uit 1994 zit helemaal in het ambient dub The Orb sfeertje, de track Earth Vs. Space waarmee ik begon is zelfs een directe verwijzing ernaar.
Uitgebracht op het  underground technolabel ESP. 
Best een leuk album, staat helemaal op Bandcamp:
 
Ik ging verder met andere nineties helden, met name The Black Dog en hun Music For Real Airports Boxset.
Deze collectie brengt voor het eerst vijf cd’s samen met muziek uit het Music For Real Airports project, goed voor in totaal 62 tracks!
Naast Music For Real Airports, Music For Airport Lounges en Music For Dead Airports bevat de collectie een aanzienlijke hoeveelheid nieuw en niet eerder uitgebracht materiaal, waaronder alternatieve mixen en liveopnames uit het archief. 
 
Stefaan had die trouwens ook mee.
De nummers weerspiegelen een lange, soms ongemakkelijke relatie met luchthavens.
Na jarenlang op luchthavens te hebben gewacht en van en naar optredens te zijn gereisd, zijn ze beginnen kijken voorbij de gepolijste oppervlakken en de belofte van comfort en efficiëntie. Luchthavens presenteren een gecontroleerde fictie: een zorgvuldig geregisseerde rust, gebouwd op vertraging, bewaking en routine.
Verspreid over vijf uur muziek onderzoekt deze boxset de moderne realiteit van reizen en de bedrijfsstructuren die daarachter schuilgaan. 
De muziek documenteert luchthavens zoals ze daadwerkelijk worden ervaren, in plaats van zoals ze ons worden verkocht.
De albums zijn vernoemd naar het ambient album van Brian Eno uit de jaren tachtig.
Op Music For Dead Airports herdenken ze twee historische, mislukte luchtvaartambities van Sheffield., .
De tracklist vormt een miniatuuratlas van Britse luchthavens, met uitstapjes van Luton naar Barcelona en Leeds Bradford.
Titels als Strip Light Hate, Fleeced By The Trolley Girl, DISinformation Desk en Oh Luton, Again zijn even droog als trefzeker. Ze leggen de alledaagse absurditeit en vervreemding van het reizen vast en vormen, elk op hun eigen manier, een even nauwkeurig verslag van de luchthavenervaring als welk reisdagboek dan ook.
Voor wie van plan is het vliegtuig te nemen, dit verzacht het gewacht:
The Black Dog is sinds 1989 onophoudelijk actief en blijft albums uitbrengen, doorgaans van uitstekende kwaliteit.
11 september brengen ze hun volgende, Psychick Youth, uit:
Hierboven staat een koffiemok afgebeeld maar ik had toch iets anders in gedachten.
Een Keun biertje!
En niet toevallig want de naald ging op Hode, het derde deel van Gert Keunen's Nordic Noir trilogie.
Het album viel in de smaak en werd zowat volledig beluisterd.
Ik kan me helemaal vinden in de recensie van Marc Neys op Luminous Dash:
"Muzikaal is Hode een stap verder dan zijn voorgangers. Meteen valt de donkere ondertoon op, versterkt door de prominente rol van gitaren en elektronica. Toch blijft Keunen trouw aan zijn stijl: instrumentale postcinematische muziek met invloeden uit de neoklassiek en postrock. Denk aan namen als Ólafur Arnalds en Mogwai, maar met een heel eigen gezicht.  Elk nummer vertelt een verhaal, verankerd in specifieke plekken in Noorwegen, waar het ook gecomponeerd is. Het gebruik van field recordings – van kabbelend water tot stormgeluiden – brengt die landschappen op intieme wijze tot leven."
Hier te koop en/of te beluisteren:
 
De bijna jarige Bakerwoman kwam er even bijzitten voor een glaasje bubbels, de muziek die daarbij werd gespeeld was Afterimage van Elsehow. 
Tot een half jaar geleden was deze Italiaanse Mechelaar mij totaal onbekend, tot Koen Buytaert hem programmeerde op één van zijn Starlit concerten, een recensie van die avond op DA Music door Patsker Omaer Beguin.
Een geweldig optreden van een man die zowel sfeervolle ambient brengt als meer dansbare muziek en hij zingt nog ook, met een stem die klinkt als David Sylvian!
Ik kocht me die avond zijn recent uitgebrachte Afterimage.
Hier te koop en/of te beluisteren, uitgebracht op het Amerikaanse kwaliteitslabel Projekt Records:
 
Ik ging voor een ommezwaai naar de ongrijpbare wereld van Twin Peaks.
Night Falls. Music inspired by David Lynch’s Twin Peaks is een compilatiealbum dat werd uitgebracht door het Italiaanse Unexplained Sounds Group.
In dezelfde reeks liet ik vorig jaar The Eraserhead. Music Inspired by the Film of David Lynch horen met onder andere Oubys en Adi Newton (Clock DVA) als deelnemers.
Een knappe compilatie en Oubys is er opnieuw bij, Rapoon doet deze keer ook mee, hier helemaal te beluisteren:
Een recensie op Weird Bones: 
 
Stefaan ging verder met een icoon van de New Yorkse avant-garde.
Let X = X is een livealbum van Laurie Anderson met het New Yorkse jazzcollectief Sex Mob en werd opgenomen tijdens hun tournee van 2023.
Dit jaar uitgebracht door Nonesuch.
De 23 nummers bestrijken vrijwel haar hele carrière, van Big Science tot recenter werk, geen nostalgische terugblik op een lange carrière, maar eerder een herlezing ervan. 
Bekende nummers krijgen nieuwe arrangementen, andere proporties en vooral een onverwachte dosis jazz.
Luister zelf maar, het album staat integraal op Bandcamp:
Enkele recensies:
 
Bruno was er voor het eerst bij en had een tas vol vinyl bij.
 
Als drum-'n-bass fan werd zijn debuut in The Blue Room Codename John (Raymond Bingham aka Grooverider) met The Warning, een classic in het genre. 
In 1997 uitgebracht op Metalheadz, het toonaangevende label van Goldie. 
Bingham is één een van de belangrijke pioniers van de Britse jungle/drum-'n-bass-scene en wordt samen met Fabio beschouwd als een van de grondleggers van de Britse drum-'n-basscultuur.
De man richtte met Prototype Recordings zijn eigen label op, het werd een belangrijke broedplaats voor de donkere, futuristische kant van drum & bass, met artiesten als Cybotron Feat. Dillinja, Photek en Ed Rush.
 
Bruno vervolgde met Pole, dit is de Duitser Stefan Betke.
In 1996 haalde hij inspiratie voor zijn artiest naamkeuze uit een Waldorf 4-Pole resonant filter dat hij per ongeluk had gebroken.
in 1998 bracht hij Pole 1 uit, gevolgd door 2 het jaar erop en 3 in 2000. En daar luisterden we deze avond naar.
Betke bouwt zijn muziek op uit diepe, trage dubbassen, minimale ritmes en een voortdurend geknetter van klikken, ruis en digitale storingen. Dat laatste is geen technisch mankement, maar juist zijn handelsmerk: de defecte Waldorf 4-Pole-filter waarvan eerder sprake.
Alsof King Tubby zijn studio heeft volgestouwd met kapotte elektronica en vervolgens de stekker nét niet helemaal goed heeft ingestoken. Zo ongeveer klinkt 3, het derde en laatste deel van de kleurentrilogie. 
Na de blauwe 1 en rode 2 verscheen 3 in geel.
Geen album voor wie een stevige beat verwacht, wel voor wie graag verdwaalt in een plaat die dub, glitch en ambient tot één heerlijk stoffige trip verweeft.
En dat doen wij wel eens graag!
Hier helemaal te beluisteren:
Wie zijn avonden graag vult met kraakjes en ruisjes...de trilogie staat in één ruk op Bandcamp:
De muziek van Pole werd uitgebracht op verschillende labels, waaronder Matador Records en Mute Records. 
In 1999 richtte Betke (met Barbara Preisinger) het label ~scape op, bekend van o.a. de Kit Clayton, Deadbeat, Mapstation, Bernd Friedmann en Jan Jelinek releases. 
En in 2011 richtte Betke nog een label op, deze keer met de naam Pole. 
 
Zoals gewoonlijk is een luisteravond een eclectisch festijn, Peter vervolgde met Nine Inch Nails en hun soundtrack voor de film Tron: Ares.
Ze treden hiermee in de voetsporen van Wendy Carlos en Daft Punk, behoorlijk grote schoenen om te vullen, Trent Reznor en Atticus Ross hebben, na een 20-tal soundtracks op hun naam, pakken ervaring wat filmscores betreft, ze slagen dan ook met verve in hun opzet.
Halfweg horen we een cover van Queen's Who Wants to Live Forever?, een duet met de Spaanse zangeres Judeline.
Nu krijg ik plots zin om nog eens naar Highlander te kijken... 
Luister zelf maar: 
De film zag ik nog niet, maar de soundtrack is alvast de moeite!
Enkele reviews:
Met Tron Ares: Divergence is er is tevens een straf remix album
 
Isidore Genois haalde deze avond maar één album uit zijn tas, maar wat voor één: Inferno van Boards Of Canada.
In kringen zoals ons illustere gezelschap werd reikhalzend uitgekeken naar een nieuw album van onze favoriete Schotse broers. 
Maar liefst 13 jaar moesten we erop wachten. Verwachtingen kunnen in zo’n geval natuurlijk hooggespannen raken, misschien zelfs onrealistisch hoog. Maar die verwachtingen werden ruimschoots ingelost.
Inferno is een born classic. 
De recensies zijn dan ook lovend:
 
Misschien nog het meest indrukwekkende aan Inferno is hoe Boards of Canada relevant blijft zonder trends te volgen. In een tijdperk van algoritmes, AI-content en vluchtige streamingmuziek voelt deze plaat bijna rebels in haar geduld, detail en warmte. Elk geluid lijkt bewust geplaatst, elke overgang heeft betekenis. Dit is muziek die tijd vraagt en alleen maar groeit bij elke luisterbeurt. Het is nu al duidelijk dat Inferno een van de belangrijkste elektronische releases van het decennium wordt. De echte kracht zal zich waarschijnlijk pas tonen over maanden of zelfs jaren, wanneer verborgen details en emotionele lagen langzaam doorsijpelen. Dat is altijd het magische aan Boards of Canada: hun muziek leeft niet alleen in het moment, maar nestelt zich diep in je geheugen.
Schrijf het op: Inferno zal aan het einde van 2026 onvermijdelijk opduiken in bijna elke ‘Album of the Year’-lijst, binnen en buiten het genre. Niet omdat het een comeback is, maar omdat het uitzonderlijk goed is. Boards of Canada heeft zichzelf niet herhaald, het heeft zijn mythe vergroot.
 
"Evenals Aphex Twin en Autechre maken zij muziek alsof de buitenwereld niet bestaat. Net als die tijdgenoten weigeren ze trends, algoritmes en oppervlakkigheid. Boards of Canada maakt warme, verweerde en melancholische melodieën die ademen, muziek die lijkt te hebben bestaan voordat je haar hoorde. Het is spannend en dreigend, maar tegelijk blijven de soundscapes organisch en subtiel gelaagd. Hun werk moet rijpen tot een nieuw universum, niet tot een product."
 
https://writteninmusic.com/albumrecensie/boards-of-canada-inferno/ 
Uitgebracht bij Warp en hier te beluisteren:
 
Luistertip: Isidore Genois zijn New Ridiculousnes mix die in maart was te horen op de luisteravond staat sinds een week online.
 
Bruno dreef het aantal bpm op met DJ Hype & MC Fats. Het was 1996 en we waren jong en sprongen wild op de dansvloer en de wereld was mooi, Peace, Love & Unity dus.
Mc Fats sukkelde met ernstige gezondheidsproblemen, hij was diabeet en verloor in 2013 een deel van zijn linkerbeen maar bleef muziek maken tot aan zijn overlijden in 2023.
 
Stefaan bracht ons terug naar het Warp label met Mark Clifford en Sarah Peacock (en sinds 2020 Daren Seymour) aka Seefeel, een andere klepper van de Britse IDM scene.
Ook zij zijn helemaal terug, na Everything Squared en Squared Roots uit 2024 brachten ze een paar maanden geleden Sol.Hz uit.
En het is alweer een straf album!
Met hun shoegaze-achtige gitaarambient neemt Seefeel een unieke plaats in het muzikale landschap in. Zoals we van hen gewoon zijn schuiven zwevende ambient, diepe dubbassen, glitchende ritmes en vervormde gitaren langzaam over elkaar heen.
De negen nummers nemen de tijd, ze groeien, vervagen en verdwijnen soms bijna volledig, waardoor je als luisteraar vanzelf wordt meegezogen in de ruimte tussen geluid en stilte.
Sol.Hz is geen plaat die meteen al zijn geheimen prijsgeeft, wie zich eraan overgeeft, ontdekt een subtiele en hypnotiserende luisterervaring.
Voor Stefaan is dit het album van het jaar! 
De mening van de pers: 
 
Twee jaar geleden zagen Peter en ik de Slowaakse cultfilm Dragon's Return van Eduard Grecner in Kunstencentrum Vooruit in Gent.
Dit in het kader van het Videodroom festival dat jaarlijks plaats vindt als deel van het Filmfestival in Gent. 
De Australische experimentele elektronische gitarist en percussionist Oren Ambarchi en de Noorse gitarist Fredrik Rasten zorgden voor een live soundtrack.
 
Ambarchi combineert moderne elektronica, minimalisme en creëert unieke klanklandschappen waarin delicate texturen samensmelten met diepe bastonen, Rasten begeleidde hem op twaalfsnarige gitaar.
Deze originele score werd uitgebracht door VIERNULVIER Records en sluit aan bij de missie van het label om vergeten cinema te belichten door middel van nieuwe klankvertolkingen. Peter kocht de LP én bracht het kleinood deze avond mee, uiteraard ging de naald erop.
 
Dragon’s Return beweegt zich binnen het genre van de experimentele muziek en heeft duidelijke avant-gardistische trekken, waarbij invloeden uit folkloristische tradities subtiel worden verwerkt in drone-achtige structuren. De muziek kenmerkt zich door een minimale benadering die gefocust is op intimiteit en geduld: gitaar, fluit, percussie en stem ontwikkelen zich tot langgerekte, bedwelmende klankvelden waarin tijd lijkt te vertragen.  
Zowel Ambarchi als Rasten laten hun instrumenten zingen, fluisteren en zinderen, en exploreren daarmee een rijk palet aan texturen en boventonen. Het resultaat is een hypnotiserende luisterervaring die uitdaagt tot volledige overgave en aandachtig luisteren.
Hier helemaal te beluisteren en / of aan te kopen, of nog beter, bij je lokale platenwinkel halen of bestellen:
Ambarchi zou je als een "platenkakker" kunnen aanzien, met zowat 100 albums op 28 jaar zou hij voor die titel in aanmerking kunnen komen maar zijn oeuvre is zo veelzijdig en vol van samenwerkingen met andere interessante artiesten dat de man het boeiend weet te houden en zijn muziek nooit "de Oren uitkomt", tja...kon het niet laten liggen.😄
 
Koen sloot er perfect bij aan met een soundtrack door Goblin voor Dario Argento's giallo film Profondo Rosso.
Een film die vorig jaar ook geprogrammeerd stond op Videodroom:
 
Goblin (voorheen Oliver en Cherry Five) is een Italiaanse progressieve rockband, vooral bekend van hun soundtracks voor films van Dario Argento.
Die overtuigde Cherry Five in 1975 om de half voltooide partituur van de componist Giorgio Gaslini te herwerken tot een soundtrack voor zijn film Profondo Rosso.  
De band nam de baan aan en veranderde, in overeenstemming met het horrorthema, zijn naam in Goblin.
Een hele reeks soundtracks voor Argento volgden.
Door meningsverschillen ontstonden er verschillende formaties en bezettingen binnen de band.
In 2009 werden ze ontbonden en een jaar later werd New Goblin opgericht. 
In 2013 verliet Claudio Simonetti de band en richtte Claudio Simonetti's Goblin op.
We luisterden naar de LP van een halve eeuw geleden, duurt slechts een half uur maar we konden toch maar de helft beluisteren want de klassieker kwam eraan.
Gelukkig staat alles online in meerdere versies. 
Vorig jaar uitgebracht voor de 50e verjaardag met bonus tracks en extra versies:
En versies voor de 40e en 45e verjaardag van het album door Claudio Simonetti's Goblin:
Een recensie:
Tijd voor de klassieker, een tijdloos album uit de nineties.
Mark Pritchard (o.a. Harmonic 33) en Tom Middleton hebben meerdere alliassen (Chameleon, Jedi Knights, Reload, Secret Ingredients) maar hun meesterwerk maakten ze toch als Global Communication.
In 1994 brachten ze 76:14 uit, een mijlpaal in het ambient genre.
 

Dit album is hier letterlijk al grijsgedraaid voor zover dat lukt met een cd.
Wat mij betreft één van de beste albums ooit gemaakt, over de grenzen van de genres heen.
Luister zelf maar: 
Het album duurt 76 minuten en 14 seconden (zouden ze daar de mosterd gehaald hebben voor de titel van het album?) en werd helemaal beluisterd, toch zeker door Bruno die nog wat bleef hangen na middernacht.
Enkele recensies:
 
Bruno sloot de avond af met de tracks Slo Jo en Raindrop op Stereotyp's 12" Stash It uit 1999.
Uitgebracht op G-Stone, het label van Kruder & Dorfmeister.
En zo zat de 143e luisteravond erop, een alweer verrassend luisteravontuur.
21 september is de volgende gepland.
 
Antelias Musical Terveisiä    
                                
Bakerman
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)